فروغ ميگه : 
به چمنزار بيا
به چمنزار بزرگ
 و صدايم کن از پشت نفسهاي گل ابريشم

دستهايم را در باغچه ميکارم
سبز خواهم شد ميدانم ميدانم ميدانم
و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت

من از سُلاله درختانم
نفس هواي مانده ملولم ميکند

و هيچکس نميدانست
که نام آن کبوتر غمگين
کز قلبها گريخته ايمان است

آه گويي زپس پنجره ها

بانگ آهسته پا مي آيد
اي خدا اوست که آرام و خموش
به سوي خانه ما مي آيد